• Przegląd Telekomunikacyjny

    Obejmuje zagadnienia naukowo-techniczne i techniczne dotyczące: elektroniki, teletransmisji, komutacji, radiokomunikacji, radiofonii i telewizji, technik multimedialnych, miernictwa.

2018-10

zeszyt-5647-przeglad-telekomunikacyjny-2018-10.html

 
W numerze m.in.:
Cyberbezpieczeństwo - problem globalny DOI:10.15199/59.2018.10.3
(Andrzej ZIELIŃSKI)

Pojęcie i obszar cyberbezpieczeństwa najogólniej zdefiniowano w Wikipedii [1]: Cyberbezpieczeństwo, bezpieczeństwo komputerowe lub bezpieczeństwo IT to ochrona systemów komputerowych przed kradzieżą i uszkodzeniem ich sprzętu, oprogramowania lub informacji, a także przed zakłóceniem lub błędnym kierowaniem świadczonych przez nie usług. Cyberbezpieczeństwo obejmuje kontrolowanie fizycznego dostępu do sprzętu, a także ochronę przed szkodami, które mogą pochodzić z dostępu do sieci, wprowadzania danych i kodu. Ze względu na globalny charakter Internetu oraz coraz większe jego znaczenie gospodarcze, społeczne i polityczne, zapewnienie bezpiecznego użytkowania sieci internetu stało się strategicznym problemem dla wszystkich współczesnych społeczeństw i jest centralnym problemem szeroko określonego, jak podano, cyberbezpieczeństwa. Niestety, zachowanie należytego bezpieczeństwa w Internecie wiąże się z koniecznością walki z nasilającą się przestępczością, która polega zasadniczo na rozpowszechnianiu się złośliwego, szkodliwego oprogramowania, tzw. malware (określenie zbudowane z połączenia słów malicious software). Przeciwdziałanie malware ma rozmaite oblicza, począwszy od walki z wieloma wirusami komputerowymi, które były pierwszym objawem naruszania bezpieczeństwa w sieci, aż po realizację współczesnych wyzwań związanych z poważnymi zagrożeniami ekonomicznymi i przestępstwami gospodarczymi. Do takich należą włamania bankowe i/lub wręcz rujnowanie gospodarek firm, a także naruszanie tajemnic państwowych (włącznie ze szpiegostwem), a ostatnio - jak się okazało - wpływanie na procesy polityczne (wybory i inne ważne decyzje) o wielkim znaczeniu państwowym, a jedną z metod w tym względzie stało się szerokie produkowanie i rozpowszechnianie tzw. fake newsów. Zjawisko fake newsów, polegające na produkowaniu i rozpowszechnianiu w Internecie nieprawdziwych lub wręcz kłamliwych i szkalujących informacji, wykracza poza ramy definicji cybe... więcej»

Techniki mobilne w telekomunikacji Stan rozwoju i perspektywy DOI:10.15199/59.2018.10.1
(Remigiusz PROKOPIAK)

W Ericsson Mobility Report z czerwca 2018 r. [2] podaje się prognozę wzrostu mobilnego ruchu danych na corocznym poziome 39%. Dla operatorów borykających się z problemem coraz większego zapotrzebowania na pojemność sieci, jedynym pocieszeniem może być przewidywana, malejąca tendencja rocznych przyrostów ruchu danych. Na przykład w latach 2015 i 2016 w Ericsson Mobility Report przywidywano coroczne wzrosty tego ruchu na poziomie 45% lub 40% odpowiednio w latach: 2015-2021 i 2016-2022. Nasuwa się pytanie, czy na poczynania operatorów telekomunikacyjnych będą wpływały tylko wymagania dotyczące wzrostu pojemności. Okazuje się, że nie tylko. Usługi telekomunikacji ruchomej powinny być także szybsze (mniejsze opóźnienia, większe gwarantowane i maksymalne przepływności), powinny obsługiwać duże liczby urządzeń przypadających na km2, zapewniać duże prędkości poruszania się urządzeń końcowych, zapewniać bezpieczeństwo oraz być niezawodne. Poza tym rozwiązania techniczne powinny być tanie. W celu wprowadzenia tak wielu, często przeciwstawnych, wymagań, ciała standaryzacyjne zarysowują obszary zastosowań (use cases) oraz rozwiązania techniczne, które powinny realizować potrzeby danego obszaru zastosowań. Artykuł poniższy jest próbą krótkiego podsumowania aktualnego status quo. W pierwszej części przedstawiono punkty widzenia różnych interesariuszy mobilnego rynku telekomunikacyjnego (operator, klient, ciało standaryzacyjne) na kierunki rozwoju technik mobilnych, w drugiej części opisano niektóre rozwiązania techniczne wspierające potrzeby wymienione w części pierwszej. Punkty widzenia interesariuszy na rozwój radiokomunikacyjnych technik mobilnych Perspektywa Klienta Rynku Telekomunikacyjnego Każdy operator telekomunikacyjny chce wiedzieć, co jest ważne dla jego klienta. Niestety, zazwyczaj taka informacja, jako kluczowa dla podejmowania decyzji biznesowych, rzadko objęta TELE-RADIO-ELEKTRONIKA -INFORMATYK A ROK ZAŁOŻENIA 1928 &#6154... więcej»

Porównanie wybranych funkcji standardów LTE /LTE -A i TETRA w obszarach dostępu do sieci, priorytetyzacji i wywłaszczania pod względem odporności usług na przeciążenia sieci DOI:10.15199/59.2018.10.2
(Tomasz WOJTOWICZ)

1. Introduction Wireless mission-critical communication standards have significantly evolved over the last 20 years. Rooted in legacy, analogue and conventional systems, based on years of use and experience, two dominating narrow-band mission-critical standards have emerged, Tetra and P25 (Project 25), which are trunking and digital, with most implementations being IP based. Over the time, based on end-user inputs, many mechanisms were introduced in the area of access control (including radio link access), prioritisation, quality of service and preemption, which proven to be critical in congested network scenarios. In such systems, an emergency call must always go through, no matter how loaded is the network, but on the other hand, it should also be capable to effectively serve hundreds or even thousands of first responders operating in a relatively small (few cells) geographical area. As there is a common agreement across standard organisations, user community, governments and regulators [18, 5, 4, 3], that the next generation of these networks will be LTE based, it is valuable to assess how capable is this 4G standard comparing to the narrow-band LMR ones. This paper is structured as follows. - In Section 2 we outline the most significant differences between LMR systems, which were often owned and operated by the Public Safety Agency (PSA ) and LTE based solutions that may be private, but may also be on top of the commercial carrier network, or allow a roaming into such a network. We also provide a short overview of where the congestion may occur in LTE networks. - In Section 3 we shortly describe a selection of typical incident types (scenarios), from the perspective of first responder communication needs that may often lead to network congestion. From these scenarios, we derive a set of features that would be required by PPDR users to deal with congestion. - In Section 4 network access control mechanisms are covered for ... więcej»

2018-8-9

zeszyt-5602-przeglad-telekomunikacyjny-2018-8-9.html

 
W numerze m.in.:
Szerokopasmowe systemy komunikacyjne na morzu - scenariusze użycia i przykładowe instalacje DOI:10.15199/59.2018.8-9.1
(Józef WOŹNIAK, Krzysztof GIERŁOWSKI, Michał HOEFT, Michał LEWCZUK)

Stan bieżący, potrzeby i oczekiwania w odniesieniu do e-nawigacji i systemów łączności szerokopasmowej Systemy radiokomunikacji na morzu pełnią ważne funkcje związane z szeroko rozumianym bezpieczeństwem żeglugi i efektywną nawigacją, przekazując informacje o lokalizacji i kursach jednostek, ostrzegając przed zagrożeniami oraz dostarczając środków komunikacji dla służb ratownictwa morskiego. Wśródrealizowanych obecnie usług można wymienić wspomnianą identyfikację i lokalizację statków zapewnioną przez system automatycznej identyfikacji AIS (Automatic Identification System), jak również globalny morski system bezpieczeństwa i alarmowania GMDSS (Global Maritime Distress and Safety System) [1, 2] z jego licznymi komponentami. Analiza wymaganych przez IMO (International Maritime Organization) systemów i usług świadczy, że obecne podejście do systemów łączności na morzu koncentruje się (prawie wyłącznie) na dostarczaniu zestawu usług krytycznych związanych z bezpieczeństwem. Są one zaprojektowane i znormalizowane tak, by były niezawodnie realizowane przy użyciu kanałów danych o niskiej czy wręcz bardzo niskiej przepustowości [3]. Usługi dodatkowe, takie jak pobieranie cyfrowych map nawigacyjnych, częsta aktualizacja map pogodowych [4,5], automatyczna optymalizacja trasy lub różne zdalne usługi monitorowania i utrzymania, nie wspominając już o dostępie do Internetu w celu poprawy komfortu pracy załogi i podróży pasażerów, wymagają znacznie bardziej wydajnych systemów komunikacyjnych. Analizy dotyczące sys- TELE-RADIO-ELEKTRONIKA-INFORMATYKA ROK ZAŁOŻENIA 1928  ROCZNIK XCI  ISSN 1230-3496 8-9/2018 * Katedra Teleinformatyki, Wydział Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Politechniki Gdańskiej, e-mail: jowoz@eti.pg.edu.pl; krzysztof.gierlowski@pg.edu.pl; michal.hoeft@pg.edu.pl; michal@lewczuk.pl Józef WOŹNIAK*, Krzysztof GIERŁOWSKI*, Michał HOEFT*, Michał LEWCZUK* Szerokopasmowe systemy komunikacyjne na morz... więcej»

ANALITYCZNY MODEL PLASTRÓW WSIECIACH 5G DOI:10.15199/59.2018.8-9.18
(Sławomir Hanczewski, Joanna Weissenberg)

1. WPROWADZENIE Kilkana´scie lat wystarczyło aby sieci komórkowe zmieniły sie˛ z sieci oferuja˛cych usługe˛ poła˛czen´ głosowych (1G, 2G) do wielousługowych sieci dost˛epowych (3G, 4G). Rozwojowi sieci towarzysza˛ spadki cen, które sprawiaja˛, z˙e liczba uz˙ytkowników (urza˛dzen´) sieci cia˛- gle ro´snie (w trzecim kwartale 2017 do sieci mobilnych doła˛czonych zostało 95 milionów nowych urza˛dzen´, ła˛cznie było ich 7,8 miliardów [1]). W konsekwencji wzrasta równiez˙ wolumen danych pochodza˛cy z sieci mobilnych. W 2017 roku miesie˛cznie urza˛dzenia moblilne (ła˛- cza w gór˛e i w dół) generowały 13,5 exabytów danych. Prognozy na rok 2021 zakładaja˛, z˙e be˛dzie to ruch rze˛du 49 exabytów [2]. Ta ogromna ilo´s´c danych przesyłana jest przez sieci mobilne dzi˛eki coraz wi˛ekszej przepustowo´sci interfejsu radiowego. W sieciach LTE (4G) jest to ju˙z 300 Mb/s (ła˛cze w dół) i 50 Mb/s (ła˛cze w góre˛). Jednak sama przepustowo´s´c interfejsu radiowego nie gwarantuje odpowiedniej wydajno´sci sieci. Dlatego te˙z w swoich sieciach operatorzy wykorzystuja˛ szereg mechanizmów odpowiedniego kształtowania obsługi ruchu, takich jak rezerwacja [3], [4], [5], priorytety [6], [7], kompresja [8], [9], [10], [11], przelewy [12], [13], [14] czy buforowanie [15], [16], [17]. Zakłada si˛e, ˙ze interfejs radiowy w sieciach 5G b˛edzie oferował jeszcze wi˛eksze szybko´sci transmisji, dzie˛ki czemu stana˛ sie˛ one szerokopasmowymi sieciami doste˛powymi, które umoz˙liwia˛ obsługe˛ zgłoszen´ o zróz˙nicowanych z˙a˛daniach (od obsługi terminali ruchomych, kontroli pojazdów autonomicznych, poprzez transmisje ˛ w czasie rzeczywistym, do obsługi urza˛dzen´ Internetu Rzeczy). Co wi˛ecej, dost˛ep do takiej sieci ma by´c mo˙zliwy praktycznie z ka˙zdego miejsca na ´swiecie. Poniewa ˙z typowa infrastruktura sieci mobilnych nie jest zbyt elastyczna, proponuje si˛e aby w sieciach 5G wykorzysta´c dwa znane wczes´niej rozwia˛zania tzn. wirtualizacje˛ oraz sieci p... więcej»

KONCEPCJA MODELU ANALITYCZNEGO CHMURY OBLICZENIOWEJ DOI:10.15199/59.2018.8-9.62
(Sławomir Hanczewski, Michał Weissenberg)

1. WPROWADZENIE Ostatnie kilkana´scie lat to okres bardzo dynamicznego rozwoju urza˛dzen´ i technologii sieciowych. Pozwolił on na zmian˛e spojrzenia na realizacj˛e usług w sieciach telekomunikacyjnych. Oferowane we współczesnych sieciach szybko´sci transmisji spowodowały, ˙ze odległo´s´c klienta od serwera oraz niezb˛edna ilo´s´c przesyłanych danych przestały mie´c znaczenie z punktu widzenia jako- s´ci realizacji usług. Siec´ przestała byc´ wa˛skim gardłem systemów telekomunikacyjnych co pozwala na oferowanie usług z praktycznie dowolnego miejsca na ´swiecie do praktycznie dowolnej lokalizacji. I to wła´snie jest podstawa ˛ chmury obliczeniowej (ang. Cloud Computing). Rosna˛ca popularnos´c´ chmur obliczeniowych sprawia, ˙ze infrastruktura ka˙zdej z nich rozwija sie niemal ˙ze ka˙zdego dnia. Oznacza to, ˙ze in˙zynierowie odpowiedzialni za utrzymanie i rozwój infrastruktury chmury musza˛miec´ do dyspozycji narze˛dzia pozwalaja˛ce na wyznaczanie charakterystyk ruchowych (QoS), w sytuacji zwie˛kszenia liczby zgłoszen´ pojawiaja˛cych sie˛ w jednostce czasu czy te˙z uruchomieniu nowej usługi. Dane takie mo˙zna uzyska´c dzi˛eki symulacji cyfrowej [1], [2], [3] lub dedykowanym modelom analitycznym. Alternatywa˛ do badan´ symulacyjnych sa odpowiednia modele analityczne. Pozwalaja˛ one, w wie˛kszo- ´sci przypadków, wyznacza´c charakterystyki systemów znacznie szybciej niz˙ pomoca˛ symulatora. W literaturze przedmiotu nie ma jednej spójnej metody, pozwalaja˛cej na modelowanie infrastruktury chmury obliczeniowej. Wynika to z faktu, ˙ze w przypadku chmury obliczeniowej nale˙zy zamodelowa´c kilka ró˙znych zasobów w ró˙znych skalach czasu. Dlatego tez˙ w artykule, autorzy podejmuja˛ prób˛e opracowania takiego modelu. Zaproponowana metoda opiera swoje działanie na modelu wia˛zki EIG (Erlang’s Ideal Grading) [4], [5], [6], który z powodzeniem był wykorzystywany do modelowania innych współczesnych systemów telekomunikacyjnych np. ... więcej»

PRAWNE, TECHNICZNE I EKONOMICZNE ASPEKTY PROCEDUR ŚRODOWISKOWYCH W ODNIESIENIU DO STACJI BAZOWYCH RADIOKOMUNIKACJI RUCHOMEJ SYSTEMU TETRA DOI:10.15199/59.2018.8-9.57
(Waldemar Karcz)

1. WSTĘP Istniejący stan prawny dotyczący obowiązku zgłaszania instalacji emitujących pola elektromagnetyczne wymaga dokładnego oszacowania poziomu gęstości mocy emitowanej przez anteny stacji bazowych TEREA. Znajomość rozkładu gęstości mocy emitowanej przez te stacje jest niezbędna w aspekcie oceny oddziaływania na środowisko w miejscach dostępnych dla ludności. Na podstawie art.122a ustawy Prawo Ochrony Środowiska [7] prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, w tym przypadku stacji bazowej TETRA, emitującej pole elektromagnetyczne, którego równoważna moc promieniowana wynosi nie mniej niż 15 W, są zobowiązani do zgłoszenia instalacji według zasad określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. Do zgłoszenia należy dołączyć wyniki pomiarów PEM lub analizę na podstawie art. 3 ust. 21 Prawa Ochrony Środowiska. Dokonując zgłoszenia instalacji stacji bazowej TETRA do organu ochrony środowiska należy dołączyć dokument kwalifikacja przedsięwzięcia oraz wyniki pomiarów pól elektromagnetycznych. 2. PARAMETRY TECHNICZNE SB TETRA 2.1. Podstawowe parametry systemu TETRA Parametry stacji bazowych istotne do ustalenia zgodności poziomu gęstości mocy z obowiązującymi limitami przedstawia poniższa tabela.[1] Tab.1.Moce EIRP i zakresy systemu TETRA Parametr Wartość Jednostka Pasmo 1 380-470 [MHz] Pasmo 2 870-888 [MHz] Moc st. Bazowej EIRP 40 [W] Moc st. Mobilnej 10 [W] 2.2. Dopuszczalny poziom pól w środowisku Dopuszczalny poziom pól w miejscach dostępnych dla ludności został określony w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października2003r. Dla zakresu częstotliwości 0,3 - 300 GHz dopuszczalny poziom gęstości mocy wynosi 0,1 W/m2. 3. STAN PRAWNY I FAKTYCZNY 3.1. Kwalifikacja przedsięwzięcia Rodzaje instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r.[5] Dla instalacji radiokomunikacyjnych ujętych w § 2 ust.2 pkt... więcej»

RESOURCE ALLOCATION IN LTE-UNLICENSED FEMTOCELL NETWORKS (Jerzy Martyna)
As it has been noted, the global traff c is more than doubling each year and the mobile industry needs to prepare for 1000 times as much traff c by 2000 [1]. To meet such big demands, both industry and academia are looking for enormous network capacities that have met such huge f ow increases. Among others, it was proposed carrier aggregation (CA) technology [2], which is standarized in Long Term Evolution (LTE) Release 10-12, aggregates multiple small band segments into maximum 100 MHz virtual bandwidth to achieve a higher data rate. For cellular networks carrier aggregation can be used to combine the huge amount of WiFi spectrum with cellular LTE band, so that it signif cantly increases the bitrate of users [3]. This concept, called LTE-U, allows to improve the throughput of cellular users by providing them higher bandwidth, but it deteriorates the performance of existing WiFi users. This is due, among other things, the fact that CSMA/CA mechanism delays the transmission of WiFi users resulted from the increased competition for channel access from cellular users. In the paper by W. J. Hillery et al. [4] a network performance study of LTE in unlicensed spectrum has been studied. The authors of the paper [5] have shown that the performance of WiFi is more vulnerable to LTE interference while the performance of LTE users is degraded. Listen-Before-Talk (LBT) protocol as an essential mechanism that allows WiFi and LTE systems to share the unlicensed band while maintaining the performance of each individual system has been proposed by Chung K. Kim et al. [6]. Recently, a Q-reinforcement learning method was presented by C. Dhahri et al. [7] for a non-stationary femtocell network. The same method was presented for licensed-assisted access of LTE in the unlicensed spectrum to achieve satisfactionary throughput in both LTE and WiFi was proposed by N. Rupasinghe [8]. In turn, the performance of various network architectures suc... więcej»

2018-7

zeszyt-5584-przeglad-telekomunikacyjny-2018-7.html

 
W numerze m.in.:
Uziemianie obiektów telekomunikacyjnych DOI:10.15199/59.2018.7.4
(Karol ANISEROWICZ)

Spełnienie zasad kompatybilności elektromagnetycznej w obiektach telekomunikacyjnych jest istotne z powodu funkcji przez nie pełnionych. Jednym z ważnych aspektów kompatybilności elektromagnetycznej jest ochrona odgromowa, szczególnie wówczas, gdy obiekty zawierają konstrukcje o dużej wysokości (maszty antenowe, wieże) lub są podłączone do rozległych sieci przewodzących. Ochrona przed oddziaływaniem piorunowych impulsów elektromagnetycznych dotyczy zarówno aparatury elektronicznej, jak i bezpieczeństwa ludzi. Jednym z podstawowych środków ochrony odgromowej jest uziemianie. Mimo dość dużej liczby publikacji na ten temat, ogólny stan wiedzy o uziomach jest mały, a przeciętny elektronik często wręcz lekceważy to zagadnienie. Może to być związane m.in. z brakiem tych zagadnień w programach studiów dla inżynierów elektroników. Ponadto poziom artykułów publikowanych w pismach branżowych, prac prezentowanych na konferencjach, a szczególnie w Internecie, jest nierówny. Nierzadkie są publikacje, których autorzy opierają się bardziej na swoich wyobrażeniach niż na lekturze norm lub książek [1-12]. Niestety, jakość tłumaczenia norm pozostawia wiele do życzenia. Panuje przy tym spore zamieszanie pojęciowe, związane z kilkoma funkcjami pełnionymi przez uziomy oraz z myleniem uziemień z połączeniami wyrównawczymi (ekwipotencjalizacją). Stąd wynikła potrzeba napisania niniejszego artykułu. Uziemienia pełnią następujące główne funkcje: - ochronną, - odgromową, - roboczą. Funkcja ochronna uziemienia - jako jednego ze środków ochrony przeciwporażeniowej - polega na zapewnieniu, że różnica potencjałów pomiędzy dowolnym przewodzącym przedmiotem a powierzchnią ziemi nie przekracza wartości uznawanej za bezpieczną przy dotknięciu (napięcie dotykowe). Dotyczy ona również zapewnienia bezpiecznej wartości różnicy potencjałów między stopami (napięcie krokowe). Analogiczną funkcję pełnią połączenia wyrównawcze, jednak powierzchnią odniesienia dla ... więcej»

Nowe warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych o podwyższonej opłacie (Premium Rate) DOI:10.15199/59.2018.7.1
(Stanisław PIĄTEK)

Charakterystyka usług o podwyższonej opłacie Przedsiębiorcy telekomunikacyjni - poza usługami o charakterze transmisyjnym - dostarczają również takie usługi, których podstawowym składnikiem jest dodatkowe świadczenie znacznie podnoszące ich cenę. Dostawcą dodatkowego świadczenia (np. informacyjnego, rozrywkowego, rozliczeniowego) jest z reguły odrębny podmiot współpracujący z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Usługi te są określane w praktyce i w literaturze zagranicznej jako Premium Rate Services (PRS), Special Rate Services (SRS) [1], natomiast w polskim prawie jako usługi o podwyższonej opłacie lub usługi telekomunikacyjne z dodatkowym świadczeniem. Wzbudzają one zainteresowanie regulatora i ustawodawcy głównie z powodu powtarzających się naruszeń praw i interesów abonentów, korzystających z tych usług. Mimo tego, że rzeczywista skala naruszeń jest niewielka w porównaniu z wartością całego rynku wymienionych usług, to medialny oddźwięk spraw tego rodzaju wywołuje co pewien czas gwałtowną reakcję władz państwowych. Polega ona na modyfikowaniu warunków prawnych świadczenia usług. Usługi o podwyższonej opłacie są fragmentarycznie regulowane przepisami prawa Unii Europejskiej [2]. Wymagania dotyczące tych usług są głównie inicjatywą krajowego ustawodawcy. W dniu 12 grudnia 2018 r. wejdzie w życie kolejna nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne [3]. Wprowadza ona bardzo rygorystyczne warunki świadczenia omawianych usług. Dotychczasowe warunki zostały określone ustawą nowelizującą Prawo telekomunikacyjne z 16 września 2011 r. [4]. Część z nich weszła w życie w grudniu 2011 r., natomiast powinności TELE-RADIO-ELEKTRONIKA-INFORMATYKA ROK ZAŁOŻENIA 1928  ROCZNIK XCI  ISSN 1230-3496 7/2018 * Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, e-mail: spiatek@wz.uw.edu.pl Stanisław PIĄTEK* Nowe warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych o podwyższonej opłacie (Premium Rate) New conditions concerning the provi... więcej»

Zastosowanie filtrów cyfrowych w procesie "wybielania" szumu kolorowego DOI:10.15199/59.2018.7.3
(Andrzej JAKUBIAK)

Sygnały użyteczne, wygenerowane w urządzeniu nadawczym systemu telekomunikacyjnego, zanim dotrą do odbiornika, przebywają pewną drogę w przestrzeni nazywanej kanałem transmisyjnym lub obszarem propagacji. W tej przestrzeni pojawiają się dodatkowe sygnały, które mogą utrudnić lub nawet uniemożliwić prawidłowy odbiór informacji. Sygnały te, nazywane ogólnie zakłóceniami, mogą być pochodzenia naturalnego (szum termiczny, odbicia od powierzchni ziemi, odbicia od zjawisk atmosferycznych itp.) lub wytwarzane celowo (man-made), a dodatkowym źródłem zakłóceń mogą być same urządzenia nadawcze i odbiorcze. Zakłócenia, ze względu na mechanizm ich powstawania, mają charakter wektorów losowych modelowanych procesem stochastycznym o odpowiednich właściwościach probabilistycznych. Jednym z ważniejszych modeli probabilistycznych zakłóceń jest tzw. szum biały. Jeżeli dodatkowo wektor takiego zakłócenia zawiera znaczną liczbę elementów składowych, to na mocy centralnego twierdzenia granicznego wartości chwilowe jego amplitudy mają gaussowski rozkład prawdopodobieństwa i mamy wówczas do czynienia z szumem białym gaussowskim. Jest to model umożliwiający projektowanie optymalnych (odpornych na zakłócenia) systemów telekomunikacyjnych zarówno metodami analitycznymi, jak i symulacyjnymi, ale w większości przypadków odbiegający od rzeczywistości. Realne zakłócenia na ogół nie mają cech szumu białego (najczęściej jest to tzw. szum kolorowy), co znacznie komplikuje, a nawet uniemożliwia prowadzenie obliczeń projektowych. W takim przypadku efektywną metodą jest zastosowanie procedur "wybielających", czyli takiego przetworzenia szumu kolorowego, żeby jego właściwości były bliskie właściwościom szumu białego. Wybrane metody wybielania szumu kolorowego stanowią zasadniczy temat niniejszego artykułu. SZUM B IAŁY I SZUM KOLOROWY Szum biały jest szczególnym procesem stochastycznym, którego widmo gęstości mocy SN(w) ma pewną stałą wartość N0 w całym zakres... więcej»

Media lokalne: społeczne, narodowe, obywatelskie? DOI:10.15199/59.2018.7.5
(Witold GRABOŚ)

Oligopol Na polskim rynku telewizyjnym od lat panuje oligopol. Telewizja publiczna, grupa Polsat i grupa TVN zdominowały rynek, co stwierdza KRRiT niezależnie od jej kadencji i składu osobowego. Polskie prawo medialne nie zabrania łączenia działalności nadawczej z brokerską. Największe komercyjne grupy telewizyjne mają własne domy mediowe. Dysponują także sieciami nadawczymi. To stwarza sytuację, w której mali nadawcy albo godzą się na uzależniającą współpracę, albo zmuszeni są do sprzedania programu. W polskim prawie medialnym nie ma przepisów kontrolujących kumulację kapitału medialnego, a przepisy dotyczące pozycji znaczącej nadawcy są nieefektywne. Jednym ze skutków afery Rywina była liberalizacja obrotu rynkowego koncesjonowanymi programami. Koncesja - dobro niezbywalne może zmienić właściciela za zgodą KRRiT. Krajowa Rada nie ma żadnych kompetencji kontrolno-regulacyjnych, jeśli polską stację kupuje podmiot unijny. Nawet wtedy, gdy jego właścicielem jest kapitał spoza Unii. Pomimo politycznych haseł repolonizacji mediów, obcy kapitał medialny raczej umacnia swą pozycję. Za sumę 14,6 milliarda dolarów USA Discovery Communications przejął od Scripps Networks Interactive grupę TVN. Podmiot ten kupił też od Agory większość udziałów kanału tematycznego na multipleksie ósmym. Tendencje kumulacyjne potwierdza także sprzedaż przez grupę ZPR pakietu telewizyjnych kanałów cyfrowych Polsatowi. Na rynku radiowym dominują cztery grupy: RMF, Eurozet, Time i Agora. Proces tzw. sieciowania, a de facto przejmowania małych stacji i uniformizacji programowej już się dokonał. Do rzadkości należą nadawcy, którzy ocalili własną niezależność właścicielską i programową. Zubożony obraz Mało spolaryzowany rynek medialny kreuje uproszczony i zubożony obraz rzeczywistości, wpływa na świadomość społeczną i jakość demokracji. Media korporacyjne z natury wspierają zachowawczą polityk... więcej»

Sterowanie optycznymi sieciami transportowymi za pomocą programowalnego interfejsu opartego na języku modelowania YANG DOI:10.15199/59.2018.7.2
(Arkadiusz Potrykus, Rafał Szwedowski, Paweł Kaczmarek, Sylwester Kaczmarek)

Over a decade many standardization initiatives as well as research activities were focused on bringing SDN concepts into transport world. Majority of them is focused on the interface between orchestrator or client SDN controller and transport network controller as the component, which is most fragile from the interoperability perspective. This paper aims on presenting the results of an industrial research on two practical realizations. Main objective is to provide a deeper technical insight to both. Regardless of many different directions within standardization bodies since a few past years we can observe a strong paradigm shift towards model-based interfaces. This led to dominant role of interfaces derived from YANG [1] modeling language, exposed over RESTCONF [2] or NETCONF [3] protocols. They naturally move center of gravity of interface definition from complex and very often binary protocol structures towards much simpler textbased models separated from common transport mechanism. Moreover, models can be classified into two major groups device scope also known as disaggregated or direct models and networks scope also referred as abstracted or aggregated [4][5]. This paper focuses on the second group and is organized into four major parts. Chapter two provides theoretical introduction into the world of two selected IETF TEAS TE models. Chapter three gives a deeper dive into the used controller - ONOS. From the theoretical point of view experiment was agnostic to software platform, however interpretation of the results always requires existing reference implementation. In the following chapter four and five the authors concentrate on presenting practical results of the conducted proof of concept. TEAS TE MODELS Traffic Engineering Architecture and Signaling (TEAS) Working Group is well known for defining Multiprotocol Label Switching (MPLS) and Generalized-MPLS (GMPLS) traffic engineering architecture along with standardiz... więcej»

2018-6

zeszyt-5532-przeglad-telekomunikacyjny-2018-6.html

 
W numerze m.in.:
WYKORZYSTANIE GŁĘBOKICH SIECI NEURONOWYCH W AUTOMATYCZNEJ KOLORYZACJI SEKWENCJI WIZYJNYCH DOI:10.15199/59.2018.6.54
(Rafał Protasiuk)

Kolorowanie klasycznych czarno-białych filmów jest tematem wielu kontrowersji [2], ze względu na ingerencję w wizję artystyczną autora, co częściowo wyjaśnia fakt, że do tej pory niewiele z tych filmów zostało pokolorowanych. Jednak wciąż istnieje ogromna liczba archiwalnych, czarno-białych filmów oraz programów telewizyjnych, które ze względu na potencjalnie wysokie zyski finansowe można poddać koloryzacji, a kontrowersje artystyczne stracą na znaczeniu. Poważna trudność związana z koloryzacją sekwencji wizyjnych polega jednak na tym, że jest to kosztowny i czasochłonny proces. Na przykład w celu koloryzacji jednego nieruchomego obrazu artysta zazwyczaj rozpoczyna pracę od segmentowania obrazu na regiony, a następnie przechodzi do przypisywania koloru do każdego regionu. Niestety, standardowe algorytmy automatycznej segmentacji często nie potrafią w sposób idealny prawidłowo zidentyfikować rozmytych lub złożonych granic regionu np. takich jak granica między włosami a twarzą. W ten sposób artysta często ma również za zadanie ręcznego wyznaczania tych granic. Kolorowanie sekwencji wizyjnych wymaga dodatkowo śledzenia w czasie wyznaczonych regionów w kadrze danego ujęcia. Standardowe algorytmy śledzenia obiektów zazwyczaj nie potrafią dobrze śledzić niesztywnych regionów, co dodatkowo wymaga znaczącej interwencji użytkownika w całym procesie koloryzacji danej sekwencji wizyjnej. Główną rolą koloru w obrazie jest przenoszenie emocji (poprzez odpowiednie motywy kolorystyczne), tymczasem nawet idealna koloryzacja z wykorzystaniem niepożądanego koloru czasami jest mniej przydatna niż jej brak, nawet jeśli jest poprawna semantycznie. Dlatego automatyczna koloryzacja uwzględniająca zarówno semantykę, jak i emocje jest niewątpliwie wyzwaniem, któremu trudno było sprostać dotychczasowym "klasycznym" rozwiązaniom. Z roku na rok znacząco rośnie liczba doniesień naukowych o kolejnych sukcesach technik głębokich sieci neuronowych w ... więcej»

POMIARY IMPULSOWYCH ZABURZEŃ ELEKTROMAGNETYCZNYCH O DUŻEJ ENERGII W SIECI ZASILANIA NISKIEGO NAPIĘCIA DOI:10.15199/59.2018.6.62
(Leszek Kachel)

1. WSTĘP Sieć energetyczna niskiego napięcia jest źródłem zasilania elektronicznych urządzeń domowego i profesjonalnego zastosowania. Od jakości dostarczanej energii zależy poprawność pracy aparatury elektronicznej. Głównym źródłem utrudniającym pracę aparatury są wszelkiego rodzaju zaburzenia elektromagnetyczne Do najistotniejszych zaburzeń elektromagnetycznych należą zaburzenia impulsowe o dużej energii określane mianem przepięć. Przepięcia mogą pochodzić z działania innych postronnych urządzeń oraz mogą występować w wyniku wyładowań atmosferycznych. Niezależnie od źródła pochodzenia zabezpieczenie się przed ich oddziaływaniem wymaga zastosowania odpowiednich środków zaradczych w postaci najczęściej stosowanych ograniczników przepięć. Prawidłowy dobór ograniczników przepięć i ich instalacja wymaga określenia amplitud występujących przepięć oraz ich częstotliwości występowania. W sieciach energetycznych niskiego napięcia występują zaburzenia elektromagnetycznego o różnorodnym charakterze. Głównymi przyczynami występujących zaburzeń elektromagnetycznych w energetycznej sieci zasilania są: dołączanie i odłączanie obciążeń, szczególnie o charakterze indukcyjnym, obciążenia o charakterze nieliniowym, przełączanie obwodów elektrycznych o dużym poborze mocy, stany nieustalone wynikające z uszkodzeń urządzeń podczas ich pracy, niepewne kontakty i łącza w linii energetycznej (zła jakość linii), wyładowania atmosferyczne. Zbadanie ilościowe występujących przepięć w danej sieci energetycznej wymaga zastosowania specjalistycznej aparatury i powinno być przeprowadzane w okresie, kiedy nie występują wyładowania atmosferyczne zaburzające rzeczywisty obraz pracy sieci energetycznej. 2. APARATURA POMIAROWA Pomiary amplitudy i częstotliwości występowania zaburzeń elektromagnetycznych objawiających się w formie przepięć wymagają zastosowania specjalistycznej aparatury, do których można zaliczyć np. oscylografy z pamięcią. Stosowanie ... więcej»

NOWA METODA CHARAKTERYZACJI DIELEKTRYKÓW W PAŚMIE CZĘSTOTLIWOŚCI SUBTERAHERCOWYCH DOI:10.15199/59.2018.6.81
(Konrad Godziszewski, Yevhen Yashchyshyn)

Dynamiczny rozwój badań w zakresie subterahercowym (30 GHz - 1 THz) spowodowany jest ogromnym zainteresowaniem tym pasmem ze strony świata nauki oraz przemysłu. Owo zainteresowanie wynika z unikatowych właściwości fal z tego zakresu, które mogą być wykorzystane do badań kosmosu, w medycynie, obrazowaniu, spektroskopii, do identyfikacji materiałów niebezpiecznych itd. [5]. Kolejnymi obszarami zastosowań są np. radiolokacja oraz radiokomunikacja. Aby możliwe było zaprojektowanie elementów składowych urządzeń radiowych (anteny, filtry, dipleksery, wzmacniacze itd.), niezbędna jest znajomość parametrów elektrycznych i magnetycznych materiału, na bazie którego są one wykonane. Co więcej, precyzyjna znajomość właściwości materiału przyczynia się do skrócenia czasu projektowania i zmniejszenia kosztów prototypowania. Brak dokładnej wiedzy na temat właściwości materiału może skutkować koniecznością wielokrotnych prób wykonywania danego podzespołu, zmieniając i weryfikując opracowany model symulacyjny. Z tych powodów dokładna charakteryzacja jest bardzo ważnym aspektem w obecnych czasach, kiedy dąży się do ciągłej minimalizacji czasu i kosztów projektowania, aby wyprodukować nowe urządzenie i nadążyć za szybko zmieniającymi się potrzebami współczesnych użytkowników. W literaturze opisano ogromną liczbę różnorodnych metod charakteryzacji - rezonansowych i nierezonansowych. Metody te wykorzystują otwarte i zamknięte wnęki pomiarowe, wnęki rezonansowe i rezonatory dielektryczne, linie transmisyjne, sondy pola bliskiego oraz techniki pomiaru w otwartej przestrzeni [1]. Niestety, zastosowanie większości z tych metod w zakresie częstotliwości sub-THz jest utrudnione lub niemożliwe. Z tego powodu najczęściej pomiary parametrów elektrycznych materiałów realizowane są za pomocą ostatniej z wymienionych grup technik [4]. W zakresie terahercowym powszechnie stosowana jest spektroskopia w dziedzinie czasu THz-TDS (ang. terahertz time-domain... więcej»

EFEKTYWNOŚĆ WIDMOWA PA-BICM-ID W KANALE Z SELEKTYWNYMI ZANIKAMI RAYLEIGHA DOI:10.15199/59.2018.6.48
(Maciej Krasicki)

1. WSTĘP Modulacja BICM [3] znalazła zastosowanie w wielu systemach radiokomunikacyjnych; jako przykład można wymienić choćby sieci WLAN czy HSPA. W ostatnich latach atrakcyjnym kierunkiem badań nad zwiększeniem efektywności energetycznej i widmowej BICM jest iteracyjny odbiornik, w którym demodulator i miękkodecyzyjny dekoder pełnią rolę podobną do dekoderów składowych turbodekodera [2]. Jest to cecha charakterystyczna modulacji BICM-ID. Warunkiem koniecznym poprawy wiarygodności estymat danych w kolejnych iteracjach jest zastosowanie specyficznej reguły odwzorowania bloków binarnych (fragmentów ciągu kodowego) w sygnały elementarne, zwanej regułą optymalną, dalej w artykule oznaczanej przez (HR) dla uczczenia twórców BICM-ID: Huanga i Ritceya [8]. Sygnały powstałe w wyniku odwzorowania (HR) nie mogą być poprawnie zdekodowane przez odbiornik BICM, gdyż w systemach BICM stosuje się odwzorowanie Graya (dalej (G)). Wobec tego, zależnie od odbiornika, rodzaj odwzorowania bloków binarnych powinien być przedmiotem negocjacji parametrów transmisji typu punkt-punkt, podobnie jak wybór modulacji czy sprawności kodu protekcyjnego. Jednak w przypadku transmisji rozgłoszeniowej lub typu punkt-wielopunkt, obecność w sieci choćby jednego odbiornika BICM wymuszałaby zastosowanie odwzorowania (G)). Modulacja PA-BICM-ID [4], omówiona szerzej w kolejnym punkcie, została stworzona, aby umożliwić dekodowanie iteracyjne kompatybilnym odbiornikom, koegzystującym w systemie radiokomunikacyjnym ze starszymi urządzeniami, zgodnymi ze specyfikacją BICM. Do tej pory zbadano własności PA-BICM-ID w przypadku transmisji w wyidealizowanym kanale z quasi-stacjonarnymi zanikami Rayleigha [4] i porównano PA-BICM-ID z metodą domieszkowania modulacji [5]. Z kolei w pracach [6] i [7] zastosowano kanał z selektywnymi zanikami Rayleigha i w takich warunkach transmisji porównano efektywność widmową PABICM- ID i BICM, założywszy wykorzystanie OFDM do p... więcej»

POMIAR ZAKRESU CZĘSTOTLIWOŚCI PRACY W PAŚMIE PODSTAWOWYM DLA TERMINALI SATELITARNYCH VSAT DOI:10.15199/59.2018.6.63
(Rafał Przesmycki, Kazimierz Piwowarczyk, Marian Wnuk)

1. WSTĘP Stacje VSAT (ang. Very Small Aperture Terminals) są małymi, tanimi naziemnymi stacjami satelitarnymi, które wyposażone są w niewielkie anteny (typowo od 1 m do 2 m), nadajniki RF małej mocy (typowo od 0,5 W do 2 W) oraz w modemy i przetworniki sygnałów, tworzące zwartą konstrukcję. Stacje mogą być bardzo łatwo instalowane na dachu, na ścianie lub na parkingu samochodowym przed biurowcem użytkownika, w którym są umieszczane urządzenia końcowe. Stacje mogą być wykorzystywane w sposób bardzo wygodny i ekonomiczny w celu połączenia urządzeń końcowych użytkowników z głównym komputerem, umieszczonym w odległym centrum przetwarzania danych. Stacje VSAT są zwykle wykorzystywane do przekazywania danych cyfrowych. Jednakże jest możliwe użycie ich do transmisji sygnałów dźwięku i/lub obrazu, wyposażając je w odpowiednie kodery/ dekodery dźwięku/obrazu lub odbiorniki TV. W celu demodulacji analogowych sygnałów FM TV [1]. Rys. 1. Sieć VSAT o konfiguracji gwiaździstej Stacje VSAT często pracują w sieci gwiaździstej, jak przedstawiono na rys. 1. Stacje VSAT komunikują się z dużą stacją naziemną, zwaną stacją centralną. W tym przypadku rodzaj modulacji, przepływność transmisyjna, kodowanie i metody dostępu dla kanału wychodzącego (od stacji centralnej do stacji VSAT) oraz dla kanału przychodzącego (od stacji VSAT do stacji centralnej) są zwykle zróżnicowane, w celu efektywnego wykorzystania kanału satelitarnego, przy zastosowaniu metod zwielokrotnionego dostępu. W tego typu sieciach VSAT dane użytkownika są zwykle przetwarzane przez stacje VSAT i stację centralną, tak aby efektywnie wspomagać różnorodne protokoły sieci komputerowej [1]. Rys. 2. Sieć VSAT o konfiguracji punkt - punkt Są także używane połączenia punkt - punkt między stacjami VSAT, jak pokazano na rys. 2. W tym przypadku rodzaj modulacji oraz format nadawanych i odbieranych przez stację VSAT sygnałów jest zwykle taki sam, a dane użytkownika przechodzą zwykle prz... więcej»

2018-5

zeszyt-5503-przeglad-telekomunikacyjny-2018-5.html

 
W numerze m.in.:
Wykorzystywanie sztucznej inteligencji dla pożytku społecznego (Piotr Szymczak, Andrzej M. Wilk)
Pod koniec lutego 1865 roku, na zaproszenie cesarza Napoleona III, przybyli do Paryża reprezentanci dwudziestu państw, aby wziąć udział w pierwszej międzynarodowej konferencji telegraficznej, która rozpoczęła się 1 marca tegoż roku. Konferencja ta musiała być bardzo dobrze przygotowana, skoro już 17 maja 1865 r., w Salonie Zegarowym, jednej z najwspanialszych sal Quai d'Orsay, doszło do uroczystego podpisania międzynarodowego porozumienia o utworzeniu pierwszej na świecie, nowoczesnej organizacji międzynarodowej, która przyjęła nazwę Międzynarodowego Związku Telegraficznego. Po upływie 153 lat jego następca - Międzyn... więcej»

Sztuczna inteligencja - wyzwaniem XXI wieku DOI:10.15199/59.2018.5.1
(Andrzej M. WILK)

Sztuczna Inteligencja - cudowne dziecko czy golem XXI wieku ? Sztuczna inteligencja, znana częściej pod angielskim akronimem AI (Artificial Intelligence)1), stanowi przedmiot badań i prac prowadzonych od ponad pół wieku w stale rosnącej liczbie laboratoriów, centrów i instytutów, zarówno uczelnianych, jak i przemysłowych. Stopniowo coraz więcej rozwiązań osiąga dojrzałość techniczną i jest wdrażanych w praktyce. Jako decydujący moment dla uświadomienia problemu badawczego AI uznaje się podanie w 1950 r. przez Alana Turinga propozycji testu. Określa się w nim wymagania, umożliwiające uznanie, że maszyna "myśli", a właściwie, że w procesie komunikacji może skutecznie udawać człowieka. Samo pojęcie sztucznej inteligencji zaproponował dopiero w 1956 r. John McCarthy podczas pierwszej specjalistycznej konferencji w Dartmouth, która zainicjowała szeroko zakrojone prace poświęcone tej nowej tematyce. W pierwszej fazie fascynacji AI, już w 1959 r., w Massachusetts Institute of Technology (USA) powstało AI Laboratory, które w wyniku przekształceń połączyło się w 2003 r. z utworzonym w 1963 r. Laboratory for Computer Science, tworząc Computer - Science and Artificial Intelligence Laboratory. Z kolei na Uniwersytecie Stanford odpowiednie laboratorium - The Stanford Artificial Intelligence Laboratory (SAIL) - powstało w 1962 r. Stanowi ono obecnie znaczące centrum doskonałości w dziedzinie badań, nauczania, teorii i praktyki w zakresie sztucznej inteligencji. Oczywiście, intensywność badań prowadzonych nad AI i ich szczegółowe ukierunkowanie były zależne od możliwości dostępnej techniki komputerowej i stanu rozwoju innych dyscyplin naukowych, istotnych dla rozumienia procesów postrzegania zmysłowego, myślenia i podejmowania decyzji. W poszczególnych latach, od końca lat pięćdziesiątych XX wieku do chwili obecnej, były okresy intensywnego finansowania i dynamicznego rozwoju oraz okresy "posuchy". Lata prowadzonych szerokim frontem prac ... więcej»

Głębokie sieci neuronowe i ich zastosowania w eksploracji danych DOI:10.15199/59.2018.5.2
(Stanisław OSOWSKI)

W ostatnich latach ogromny postęp w eksploracji danych dokonał się za pośrednictwem tak zwanego głębokiego uczenia. Głębokie uczenie dotyczy wielowarstwowych sieci neuronowych, które pełnią jednocześnie funkcję generatora cech diagnostycznych dla analizowanego procesu oraz finalną funkcję klasyfikatora bądź układu regresyjnego. Uzyskuje się w ten sposób doskonałe narzędzie zastępujące człowieka przede wszystkim w trudnej dziedzinie opisu procesu za pomocą specjalizowanych deskryptorów, których stworzenie wymaga dużych zdolności eksperckich. Okazuje się przy tym, że takie podejście do bezinterwencyjnej metody generacji cech jest o wiele skuteczniejsze od stosowanych tradycyjnie metod generacji deskryptorów. Umożliwia przy tym poprawę dokładności działania systemu. Z tego powodu technologia sieci głębokich stała się ostatnio bardzo szybko jednym z najbardziej popularnych obszarów w dziedzinie nauk komputerowych. Za protoplastę tych sieci można uznać zdefiniowany na początku lat dziewięćdziesiątych wielowarstwowy neocognitron Fukushimy [1]. Prawdziwy rozwój tych sieci zawdzięcza się jednak profesorowi LeCun [2], który zdefiniował podstawową strukturę i algorytm uczący specjalizowanej sieci wielowarstwowej, zwanej Convolutional Neural Network (CNN). Obecnie CNN stanowi podstawową strukturę stosowaną na szeroką skalę w przetwarzaniu obrazów. Tymczasem powstało wiele odmian sieci, będących modyfikacją struktury podstawowej CNN (np. UNN), jak również sieci różniących się zasadniczo od CNN. Przykładem mogą być autoenkoder (AE), jako wielowarstwowe, nieliniowe uogólnienie liniowej sieci PCA [3], sieci rekurencyjne typu LSTM (Long Short- -Term Memory) [4], stanowiące skuteczne rozwiązanie problemu propagacji wstecznej w czasie lub ograniczona (wielowarstwowa) maszyna Boltzmanna RBM (Restricted Boltzmann Machine) używana w sieciach głębokiej wiarygodności DBN (Deep Belief Network) [5]. Cechą wspólną tych rozwiązań, zwłaszcza w przypadk... więcej»

Głowica o napędzie pneumatycznym do zaciągania dodatkowego kabla światłowodowego - wdrożenie DOI:10.15199/59.2018.5.5
(Dariusz CIERPIŃSKI)

Pojęcie Polska Cyfrowa staje się rzeczywistością dzięki dużym inwestycjom w zakresie szerokopasmowej infrastruktury dostępowej wspieranym przez rządowy program POPC - Program Operacyjny Polska Cyfrowa. Ma on ostatecznie wymazać z mapy Polski obszary pozbawione dostępu do usług szerokopasmowych. Usługi te stają się motorem napędowym gospodarki, rozwijając ją o 1,3 procenta przypadającego na każde przyłączone kolejne 10 procent gospodarstw domowych [1]. Dostęp do usług szerokopasmowych to szansa na rozwój telepracy dla ludzi z obszarów wiejskich lub ludzi niepełnosprawnych, co pozytywnie wpływa na wyrównywanie szans społecznych. Poza rozwojem sieci dostępowych FTTH (Fiber to the Home - światłowód do domu) do bram cywilizacji zbliża się technologia 5G, która zapewni użytkownikom dostęp do usług szerokopasmowych w sposób mobilny z przepływnościami, przekraczającymi obecnie nasze możliwości wykorzystania. Zwiększenie przepływności łączy dostępowych wraz z ich wzrostem liczbowym pogłębi presję na stały dynamiczny wzrost wymagań transmisyjnych w obrębie sieci szkieletowej, która będzie musiała zapewnić klientom szerokopasmowym dostęp do źródeł danych w centrach rozsianych po całej Polsce i na całym świecie. Rozwiązanie to może pochodzić z dwóch kierunków: od inwestycji sprzętowych - instalacji urządzeń o najwyższych przepływnościach 100 lub 400 Gbit/s oraz ... więcej»

Nowe wyzwania dla zwiększenia efektywności budowy szybkich sieci łączności elektronicznej DOI:10.15199/59.2018.5.4
(Wojciech Michalski)

W Narodowym Planie Szerokopasmowym (NPS), przyjętym przez Rząd w styczniu 2014 roku, została określona strategia rozwoju dostępu do szerokopasmowego Internetu. Zgodnie z nią do końca 2020 r. każde gospodarstwo domowe w Polsce powinno mieć zapewnioną możliwość korzystania z dostępu do Internetu o przepływności co najmniej 30 Mbit/s, a przynajmniej połowa polskich gospodarstw domowych powinna korzystać z łączy o przepływności powyżej 100 Mbit/s. Osiągnięcie tych celów w ciągu najbliższych pięciu lat to absolutne minimum, bo w związku z cyfrową transformacją w dłuższej perspektywie to zdecydowanie za mało. Wyniki przeprowadzonych przez Komisję Europejską (KE) konsultacji społecznych, dotyczących potrzeb w zakresie prędkości i jakości połączeń internetowych po 2020 r. oraz środków służących do zaspakajania tych potrzeb po 2025 r., wskazują że internauci oczekują wyraźnej poprawy jakości usług łączności stacjonarnej do tego terminu. Przyszłościowe potrzeby użytkowników znalazły odzwierciedlenie w komunikacie: Łączność dla konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego: w kierunku europejskiego społeczeństwa gigabitowego. KE proponuje w nim nowe cele strategiczne dotyczące rozwoju szerokopasmowego dostępu do Internetu do 2025 r. Cel pierwszy to zapewnienie gigabitowego dostępu do Internetu dla wszystkich miejsc stanowiących główną siłę napędową rozwoju społeczno- -gospodarczego, takich jak szkoły, węzły transportowe i główne miejsca świadczenia usług publicznych, a także dla przedsiębiorstw prowadzących intensywną działalność w Internecie. Cel drugi to zapewnienie niezakłóconego dostępu do sieci 5G na wszystkich obszarach miejskich i na wszystkich głównych szlakach komunikacyjnych. Cel trzeci to zapewnienie wszystkim gospodarstwom domowym w Europie, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich, dostępu do Internetu o prędkości dla łącza "w dół" co najmniej 100 Mbit/s, z możliwością zwiększenia prędkości do wartości mierzonej w gig... więcej»

2018-4

zeszyt-5485-przeglad-telekomunikacyjny-2018-4.html

 
W numerze m.in.:
Modelowanie i implementacja układu sekwencera sygnałów ładunkowych z detektora GEM dla szybkiego systemu diagnostyki gorącej plazmy tokamakowej DOI:10.15199/59.2018.4.2
(Piotr KOLASIŃSKI, Krzysztof POŹNIAK, TOMASZ CZARSKI, Maryna CHERNYSHOVA, Michał GĄSKA, Paweł LINCZUK, Grzegorz KASPROWICZ, Rafał KRAWCZYK, Andrzej WOJEŃSKI, Wojciech ZABOŁOTNY)

Rolą współczesnych systemów diagnostycznych gorącej plazmy tokamakowej jest nie tylko zapewnienie szybkiego, wydajnego monitoringu zjawisk zachodzących w plazmie (m.in. prędkości rotacji, temperatury jonowej, koncentracji domieszek itp.), ale także niskolatencyjnego procesu sterowania uwięzieniem plazmy w polu magnetycznym (tj. pracy systemu w trybie sprzężenia zwrotnego). Zadania te wymagają zastosowania szybkich detektorów, umożliwiających wykrycie promieniowania plazmy z bardzo dużą częstością oraz użycia wielokanałowych, wydajnych obliczeniowo i niskolatencyjnych elektronicznych systemów pomiarowych pracujących w trybie czasu rzeczywistego. Wymagania te wynikają z potrzeby długotrwałego oraz powtarzalnego utrzymania procesu kontrolowanej syntezy termojądrowej następującej w gorącej plazmie tokamakowej w celu pozyskania nowego, bezpiecznego i bardzo wydajnego źródła energii. Dotychczasowe rozwiązania obrazowania zanieczyszczeń w plazmie zapewniały akwizycję danych pomiarowych w trakcie procesu wytwarzania i utrzymania plazmy, natomiast udostępnienie i analiza danych odbywały się w tzw. trybie off-line, tzn. już po zakończeniu eksperymentu. W artykule, tytułem wprowadzenia, omówiono zasadę działania systemu diagnostyki zanieczyszczeń pierwszej generacji zrealizowanego dla tokamaka JET. Wykorzystanie układów FPGA (Field-Programmable Gate Array) umożliwiło implementację szybkich procesów numerycznego przetwarzania sygnałów oraz procesu histogramowania wykonywanego równolegle dla wszystkich 256 kanałów pomiarowych detektora GEM (Gas Electron Multiplier), pracujących w zakresie miękkiego promieniowania X. Dzięki temu osiągnięto rozdzielczość czasową 10 ms dla serii kilku tysięcy kolejno wykonywanych rozkładów widmowych [1]. Konieczność dalszego zwiększenia rozdzielczości czasowej obrazowania do 1 ms (lub mniejszej), wraz z realizacją analizy spektralnej w czasie rzeczywistym (w tzw. trybie on-line), leży u podstaw budowy syst... więcej»

XXIV PLEBISCYT O TYTUŁ ZŁOTEGO INŻYNIERA
Dnia 28 lutego 2018 r. w Warszawskim Domu Technika NOT na uroczystej Gali ogłoszono wyniki XXIV Plebiscytu Złoty Inżynier. Diamentowym Inżynierem tegorocznej edycji plebiscytu został Antoni Greń, członek Zarządu FCA Poland, dyrektor Zakładu w Tychach. Złoty Inżynier to nagroda przyznawana wybitnym inżynierom, twórcom techniki, wynalazcom i organizatorom życia gospodarczego kraju, która popularyzuje ich osiągnięcia. Nagroda promuje dokonania polskich inżynierów i zwraca uwagę na ich rolę w budowaniu innowacyjnej i konkurencyjnej gospodarki. Tytuły przyznawane są w kategoriach: high-tech, zarządzanie, menedżer, ekologia, nauka i jakość, a także w kategorii młody inżynier. Od X edycji plebiscytu przyznawane są tytuły Honorowych Złotych Inżynierów absolwentom uczelni technicznych z dyplomem inżyniera, którzy sukces odnieśli w innych dziedzinach, takich jak kultura i sztuka, sport, działalność społeczna, charytatywna, religijna, a także gospodarcza, ale niezwiązanych z inżynierskim wykształceniem zawodowym. Organizatorem plebiscytu Złoty Inżynier jest redakcja dwutygodnika Przegląd Techniczny - gazety inżynierskiej (wydawanego od 1866 r.) oraz Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Naczelna Organizacja Techniczna. Patronem medi... więcej»

Dziewięćdziesięciolecie Przeglądu Telekomunikacyjnego 1928 – 2018 (Krystyn PLEWKO, Bogdan ZBIERZCHOWSKI)
Zarys historii Z inicjatywy Stowarzyszenia Teletechników Polskich (STP), zaledwie dwa lata po jego powstaniu, a więc przed 90 laty, ukazał się pierwszy zeszyt miesięcznika - Przegląd Teletechniczny (marzec-kwiecień 1928 r.). Była to realizacja zapisu w statucie tego Stowarzyszenia dotycząca powołania czasopisma. Miesięcznik ten - organ STP - był wydawany przy wsparciu Ministerstwa Poczt i Telegrafów. Cztery lata później - w roku 1932 - w zeszytach Przeglądu Teletechnicznego pojawił się dodatek pt.: Wiadomości Teletechniczne, który w roku 1935 przekształcił się w samodzielny miesięcznik. W roku 1939 Stowarzyszenie Teletechników Polskich połączyło się ze Stowarzyszeniem Elektryków Polskich, a oba miesięczniki - zachowując swoją odrębność - zmieniły nazwę na Przegląd Telekomunikacyjny i Wiadomości Telekomunikacyjne. Historia tych czasopism jest spleciona z losami wielu innych o tematyce telekomunikacyjnej, radiowej lub pocztowej. Związki te zilustrowano na rys. 1. Warto zauważyć, że w wymienionym okresie oba te miesięczniki dwukrotnie łączyły się ze sobą: po raz pierwszy w roku 1959, gdy Wiadomości Telekomunikacyjne (pod nazwą Tele- -Radio) zostały włączone do Przeglądu i po raz wtóry w roku 1992, gdy Wiadomości połączyły się z Przeglądem, zachowując swoją odrębność wewnątrz wspólnego zeszytu. W tej formule czasopismo to istnieje już od 27 lat (patrz literatura). Od roku 1950 Przegląd Telekomunikacyjny wraz z Wiadomościami Telekomunikacyjnymi był wydawany przez Wydawnictwo Czasopism Technicznych NOT, a obecnie jest wydawany przez Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o. Miesięczniki te były i - po połączeniu - są do dzisiaj organem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, prezentując na swoich łamach tematykę Sekcji Technik Informacyjnych (dawniej Telekomunikacji) i Sekcji Radiotechniki SEP. Prze- * były redaktor naczelny Przeglądu Telekomunikacyjnego oraz Wiadomości Telekomunikacyjnych, a także PTiWT ** ... więcej»

Metryki oceny jakości klasyfikacji DOI:10.15199/59.2018.4.3
(Cezary Jankowski )

Od powstania pierwszej strony WWW [18] w grudniu 1990 roku nie upłynęło jeszcze nawet 30 lat, a Internet od tamtego czasu zmienił się diametralnie. Przestał być domeną wybranych naukowców i wojskowych. Stał się powszechny i wszechobecny. Obecnie można obserwować rozwój dostępu mobilnego, związanego z rosnącą wciąż popularnością smartfonów. Ich sprzętowe możliwości obliczeniowe są porównywalne z komputerami sprzed kilku lat. Wiele rodzjów aktywności przenosi się do Internetu. Ogłoszenia drobne opuszczają zajmowane przez lata łamy gazet. Serwisy społecznościowe mają coraz większe znaczenie w relacjach międzyludzkich. Sklepy internetowe oferują atrakcyjne ceny, oszczędzając na braku stacjonarnych punktów sprzedaży. Również reklamodawcy przechodzą z tradycyjnych mediów do sieci. Zachęca ich między innymi wizja profilowania użytkowników, a zatem przedstawiania im spersonalizowanych treści. Rezultatem tych zmian jest ciągle rosnąca ilość danych, gromadzonych przez organizacje oraz firmy. Gromadzenie tych danych nie jest jednak celem samym w sobie. Znaczenie ma dopiero informacja. Istotna jest możliwość uogólnienia, znalezienia pewnych wzorców oraz reguł. Istnieje potrzeba odkrywania wiedzy z baz danych (Knowledge Discovery in Databases) [16]. Pewne zagadnienia implikują istnienie wyróżnionego atrybutu - decyzji. Przykładem może być zagadnienie budowy filtru antyspamowego. Klasą decyzyjną będzie w tym przypadku etykieta spam lub poprawna wiadomość. Inne zagadnienie może dotyczyć prognozowania odsetka rozwiązanych umów z operatorem telekomunikacyjnym [7, 14]. Problemy, mające wyróżnioną zmienną, są określane mianem nauczania nadzorowanego (supervised learning). W zależności od zbioru wartości atrybutu decyzyjnego można wyróżnić klasyfikację - dyskretny, skończony zbiór wartości (jak w przypadku wspomnianego filtru antyspamowego) oraz regresję - ciągły zbiór wartości (jak w przypadku prognozy odsetka rozwiązanych umów). Istnieje tak... więcej»

Porównanie algorytmów mnożenia funkcji boolowskich DOI:10.15199/59.2018.4.4
(Marcin Dawiec)

Wstęp Niech Vn będzie n-wymiarową przestrzenią wektorową nad ciałem dwuelementowym F2. Każdą funkcję boolowską n-zmiennych f: Vn  {0,1} można przedstawić w postaci: f(x) = S faxa = S f a1 , ..., an x1 a1 ... xn an (1) aÎVn a = (a1, ..., an)ÎVn gdzie fa = fa1 , ..., an Î{0,1}, zaś symbol sumy dotyczy dodawania modulo 2. Przedstawioną powyżej postać nazywa się algebraiczną postacią normalną funkcji f - ANF (Algebraic Normal Form). Z punktu widzenia struktury algebraicznej funkcje boolowskie tworzą pierścień z operacjami dodawania i mnożenia, które cechuje nierówna złożoność obliczeniowa. Dodawanie funkcji boolowskich jest operacją prostą, natomiast mnożenie w ogólnym przypadku operacją bardzo złożoną, która decyduje o efektywności algorytmów wykorzystujących działania arytmetyczne na funkcjach boolowskich. Funkcje boolowskie znajdują szerokie zastosowanie w inżynierii, m.in. obecnie stosowane cyfrowe układy elektroniczne realizują swoje funkcje na podstawie funkcji boolowskich. Arytmetyka funkcji boolowskich, a dokładnie jej złożoność obliczeniowa, ma istotne znaczenie w procesie projektowania układów cyfrowych, matematyce oraz w szczególności w kryptologii. Tam jest nadzwyczaj ważna, gdyż im szybsze metody mnożenia, tym większe możliwości badania własności funkcji kryptograficznych (np. algorytmów blokowych i strumieniowych). Jedną z gałęzi kryptologii, w której szczególne znaczenie ma złożoność arytmetyki funkcji boolowskich, jest kryptoanaliza algebraiczna. Przykładem, gdzie szybkie mnożenie funkcji boolowskich odgrywa ważną rolę, może być wyznaczanie baz Gröbnera z wykorzystaniem algorytmu Buchbergera [1, 2] oraz algorytmów F4 i F5 [3, 4], gdzie występuje mnożenie wielomianów boolowskich w postaci ANF. Istotnym zastosowaniem mnożenia funkcji boolowskich jest znajdowanie ich odporności algebraicznej, która z kolei jest ważna dla bezpieczeństwa szyfrów blokowych i strumieniowych. Zgodnie z definicją, odporno... więcej»

2018-2-3

zeszyt-5448-przeglad-telekomunikacyjny-2018-2-3.html

 
W numerze m.in.:
Heterogeniczne środowisko testowe na potrzeby weryfikacji mechanizmów systemu netBaltic DOI:10.15199/59.2018.2-3.8
(Michał HOEFT, Krzysztof GIERŁOWSKI)

Jednym z głównych założeń projektu netBaltic [1] było opracowanie mechanizmów umożliwiających realizację komunikacji szerokopasmowej z wykorzystaniem mechanizmów samoorganizacji sieci w środowisku heterogenicznym. Pierwsze etapy realizacji projektu, w których sprawdzano zasadność wprowadzania proponowanych rozwiązań, zakładały wykorzystanie w pełni kontrolowanych środowisk symulacyjnych, wirtualnych oraz laboratoryjnych [2]. Podnosząc poziom gotowości technologicznej, w ostatnich etapach projektu netBaltic wprowadzono weryfikację w środowisku zbliżonym do rzeczywistego. Weryfikacja obejmowała testy poprawności funkcjonowania poszczególnych komponentów, prawidłowości ich integracji oraz wzajemnego oddziaływania w systemie złożonym ze stacji bazowych różnych technik transmisji rozlokowanych na lądzie i testowych węzłów systemu umieszczonych na jednostkach pływających. Wiele przeprowadzonych testów dotyczyło obszaru Bałtyku Południowego, w szczególności Zatoki Gdańskiej i Zatoki Puckiej. W trakcie testów opracowano i zaimplementowano testowe węzły systemu netBaltic, zainstalowane następnie na jednostce badawczej Instytutu Oceanologii PAN s/y Oceania [3] wraz z łodziami RIB znajdującymi się na jej pokładzie oraz na łodzi motorowej Sonda II. Sieć nabrze żna Istotnym elementem infrastruktury testowej wykorzystywanej w procesie weryfikacji mechanizmów opracowanych w projekcie netBaltic była infrastruktura nabrzeżna, obejmująca stacje bazowe i punkty dostępowe różnych technik transmisji. W szczególności zaadaptowano następujące rozwiązania: - system D-STAR ze stacją bazową umieszczoną na dachu budynku WETI Politechniki Gdańskiej, jako przykład wąskopasmowego systemu dalekozasięgowego, pracującego w paśmie 1.2 GHz; - szerokopasmowy system WiMAX ze stacją bazową umieszczoną na dachu budynku WETI Politechniki Gdańskiej, wdrożony jako część instalacji testowej projektu Wireless City Gdańsk; - infrastrukturę LTE publicznego operatora tele... więcej»

Zwiększanie zasięgu szerokopasmowej komunikacji morskiej z wykorzystaniem heterogenicznego systemu transmisji wieloskokowej DOI:10.15199/59.2018.2-3.4
(Krzysztof GIERŁOWSKI)

W dobie gwałtownego rozwoju zróżnicowanych usług informacyjnych, dostępnych zarówno w globalnej intersieci, jak i z użyciem dedykowanych systemów informatycznych o ograniczonym dostępie, nie dziwi fakt analogicznego rozwoju i popularyzacji przewodowych i bezprzewodowych technik komunikacyjnych umożliwiających szerokiemu gronu użytkowników uzyskanie dostępu do powyższych systemów. Na obszarach zurbanizowanych, na których użytkownik mobilny ma najczęściej możliwość skorzystania z usług wielu niezależnych systemów dostępowych wykorzystujących co najmniej kilka technik komunikacyjnych, można wręcz mówić o wszechobecności dostępu sieciowego. Nieco gorzej sytuacja przedstawia się na obszarach słabo zurbanizowanych, które często mają ograniczoną infrastrukturę telekomunikacyjną. Jednak i tam uzyskanie dostępu do sieci nie jest znaczącym problemem. Łatwość dostępu sieciowego i stosunkowo wysoka jego jakość przyczyniła się do ukształtowania przyzwyczajeń użytkowników, intensywnie korzystających dziś z różnorodnych usług IT (Information Technology). Jednocześnie wspomniana dostępność i jakość komunikacji wpłynęły na ukształtowanie specyficznych architektur i wzorców świadczenia usług - np. przeniesienie funkcjonalności do systemów chmurowych i zastosowanie podejścia XaaS (Everything as a Service). W tej sytuacji istnienie obszarów, na których dostęp do sieci nie jest możliwy lub też jakość tego rodzaju komunikacji jest bardzo ograniczona w porównaniu do nowoczesnych, bezprzewodowych systemów dostępowych, pozbawia przebywających na nich użytkowników dostępu do wielu usług, których funkcjonalność jest przez nich uznawana za nieodzowną. Ponadto, o ile powyższa sytuacja jest charakterystyczna dla określonego środowiska lub obszaru, skutkuje ona zahamowaniem rozwoju nowych usług, specyficznych dla potrzeb przebywających tam użytkowników. Kierunkirozwo ju kom unika cjiszerokopasmowe j naobszara ch morski ch Interesujące nas środowisko ak... więcej»

Integracja mechanizmów transportowych dla sieci o nieciągłej i sporadycznej łączności w systemie netBaltic DOI:10.15199/59.2018.2-3.6
(Wojciech GUMIŃSKI)

Sprawdzenie możliwości zapewnienia szerokopasmowego dostępu do Internetu na obszarze Morza Bałtyckiego z wykorzystaniem samoorganizującej się sieci wieloskokowej było podstawowym celem projektu Internet na Bałtyku [1, 2, 3]. Gęstość jednostek na Morzu Bałtyckim, dostępne zasięgi transmisji i krzywizna ziemi powodują, że zasięg takiej sieci nie może pokrywać całego obszaru morza [7]. Część jednostek musi pływać na obszarach pozbawionych łączności z lądem. Dla tych obszarów w ramach projektu Internet na Bałtyku opracowano algorytmy dostarczania wiadomości w warunkach sporadycznej i przerywanej łączności [6]. Rozwiązanie to, utrzymane w konwencji sieci DTN (Delay Tolerant Networking) [4, 5], zostało dopasowane do wybranego zestawu przykładowych usług możliwych do realizacji w systemie. Jak wynika z analizy historycznych danych systemu AIS (Automatic Identification System) oraz przeprowadzonych na ich podstawie symulacji [7], przerwy w transmisji na wybranych akwenach Bałtyku mogą trwać nawet od kilku do kilkudziesięciu godzin. Takie warunki uniemożliwiają funkcjonowanie tradycyjnych protokołów transportowych, wymagających ciągłej i dwukierunkowej łączności. Aby zapewnić działanie usług w strefie braku ciągłej łączności z lądem (strefa C projektu), zaproponowano architekturę (usługową) z wykorzystaniem serwera proxy dla usług i jednokierunkowej transmisji kompletnych paczek wiadomości zawierających wszystkie niezbędne dla danej usługi dane[6]. MODUŁ TRANSPORTOWY Najważniejszym elementem architektury z wykorzystaniem serwera proxy jest moduł transportowy. Jego zadaniem jest przekazywanie paczek wiadomości niezależnie od ich treści. Moduł ten odpowiada za przekazywanie wiadomości, zabezpieczenie ich treści przed modyfikacjami oraz zapewnienie poufności transmisji - od źródła do celu (end-to-end). Realizacja tych zadań wymaga integracji modułu transportowego z pozostałymi elementami systemu netBaltic. Integracja zmechanizmami samo... więcej»

Projekt netBaltic - cele i zaproponowane rozwiązania DOI:10.15199/59.2018.2-3.1
(Józef WOŹNIAK, Michał HOEFT, Krzysztof GIERŁOWSKI, Krzysztof NOWICKI)

Projekt netBaltic: Internet na Bałtyku - Realizacja wielosystemowej, samoorganizującej się szerokopasmowej sieci teleinformatycznej na morzu dla zwiększenia bezpieczeństwa żeglugi poprzez rozwój usług e-nawigacji był realizowany przy istotnym 32 PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XCI  WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE  ROCZNIK LXXxVII  nr 2-3/2018 w pełni zautomatyzowane i efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów sieciowych - oferowanego pasma, optymalnego zasięgu czy też aktualnej topologii sieci. Zgodnie z opisami prezentowanymi na wcześniejszych etapach realizacji i prezentacji projektu, strefa A obejmuje wody znajdujące się w zasięgu bezpośredniej łączności z infrastrukturą nabrzeżną. Komunikacja w tej strefie przebiega w standardowy sposób, typowy dla systemów łączności bezprzewodowej. Łącze radiowe jest traktowane jako bezprzewodowe łącze dostępowe. Jak wykazały liczne testy, zasięg transmisji, obserwowany dla poszczególnych technik, silnie zależy od parametrów transmisyjnych, stanu morza oraz oprzyrządowania systemu (rodzajów anten, wysokości ich lokalizacji itp.) [5]. Każdorazowo jednak terminale, znajdujące się na obszarze strefy A, mają możliwość swobodnego dostępu do Internetu. Z uwagi na potrzebę integracji w systemie wielu technik transmisji, a jednocześnie uniezależnienie realizowanych procedur samoorganizacji i wyznaczania tras od fizycznych implementacji systemów dostępowych, wyposażenie każdego węzła systemu rozszerzono o specjalizowany interfejs logiczny (warstwa 2.5) ukrywający interfejsy fizyczne wykorzystywane w niższych warstwach stosu sieciowego [6]. Strefa B obejmuje obszary, z których bezpośrednia komunikacja z lądową infrastrukturą komunikacyjną nie jest możliwa, lecz obecność jednostek wyposażonych w terminale systemu umożliwia utworzenie tam samoorganizującej się sieci kratowej, w której dane użytkowników mogą być przekazywane wieloskokowo. Tym samym terminale, mające ... więcej»

Mechanizmy bezpieczeństwa w strefie C systemu netBaltic DOI:10.15199/59.2018.2-3.5
(Tomasz GIERSZEWSKI)

W celu zapewnienia bezpieczeństwa systemu zaproponowano i zaimplementowano dwa rozłączne dla stref A, B (samoorganizująca się wieloskokowa sieć kratowa [10], [11], [16]) oraz C (sieć niewrażliwa na opóźnienia [7], [8]) zbiory funkcjonalności, mające zabezpieczyć dane. Całość architektury zabezpieczeń przedstawiono w artykule [5]. Z punktu widzenia bezpieczeństwa w strefach A i B położono nacisk na funkcjonalności związane z uwierzytelnianiem węzłów, które mogą wchodzić w interakcję prowadzącą do wymiany danych, a także z poufnością transmitowanych informacji [6]. W strefie C wymaganie, dotyczące wzajemnego uwierzytelnienia węzłów przesyłających między sobą tzw. wiadomości, zostało uzupełnione o poufność nie tylko podczas transmisji - co byłoby możliwe do zrealizowania już mechanizmami zaproponowanymi dla stref A i B - ale także poufność danych przechowywanych w węzłach. Transmisja w strefie C jako wieloskokowa z nieciągłą łącznością zapewnia funkcjonalność store-and-forward. Ponieważ węzły systemu czasowo przechowują transmitowane wiadomości, należało zapewnić ich poufność oraz integralność, zabezpieczającą przed ujawnieniem informacji, możliwościami podszycia się czy manipulacji jej zawartością wewnątrz samych węzłów. Podobnie do zabezpieczeń komunikacji w strefach A i B, znalazła tutaj zastosowanie infrastruktura klucza publicznego (PKI). Zabezpieczeniewiadomo ści Strefa C, jako realizacja sieci niewrażliwej na opóźnienia (DelayTolerant Network - DTN [3], [15]), wyróżnia się transmisją relatywnie dużych, w odniesieniu do wielkości datagramów czy pakietów, wiadomości. Każda wiadomość stanowi realizację pojedynczego aktu komunikacji pomiędzy parą węzłów, np. żądania pewnej zawartości lub odpowiedzi na zgłoszone żądanie. Każda wiadomość zabezpieczana jest z użyciem certyfikatów X.509, tych samych, które wykorzystywane są na potrzeby zabezpieczania stref A i B. Dostarczane są dwie funkcje bezpieczeństwa - integralność i poufno... więcej»

2018-1

zeszyt-5395-przeglad-telekomunikacyjny-2018-1.html

 
W numerze m.in.:
O złożoności problemu wyznaczania podstawy logarytmu dyskretnego w schemacie Diffi'ego-Hellmana DOI:10.15199/59.2018.1.3
(Andrzej Paszkiewicz)

W schemacie podziału sekretu Diffi'ego-Hellmana w grupie multiplikatywnej reszt modulo liczba pierwsza zasadniczym i najbardziej pracochłonnym problemem jest wybór generatora tej grupy. W pracy [4] szczegółowo rozpatrzono ten problem, wykonując serię rozległych eksperymentów z wykorzystaniem lokalnych sieci komputerowych oraz otwartego środowiska Internet. W krytycznej fazie eksperymentu uczestniczyło ponad 400 stacji roboczych, głównie komputerów IBM PC, będących w użytkowaniu studentów. Z przeprowadzonych badań, które zakończyły się w kwietniu 2007 roku, wynika, że generatory grup multiplikatywnych modulo liczba pierwsza (zwane też pierwiastkami pierwotnymi modulo liczba pierwsza) wyrażają się małymi liczbami naturalnymi. Na przykład liczby 2, 3 lub 5 są najmniejszymi pierwiastkami pierwotnymi w ok. 74% przypadków. Jeżeli dołączy się do tego zbioru liczbę 6, wówczas obejmie on prawie 80% wszystkich liczb pierwszych. Nie jest to jednak reguła, ponieważ zdarzają się przypadki, w których nawet dla małych liczb pierwszych (liczb, które dają się zapisać na 64 bitach) ich najmniejszy pierwiastek wydaje się znacznie odbiegać od ich statystycznego zachowania. Ponadto z badań wynika, że gęstości liczb pierwszych, dla których najmniejszy generator (najmniejszy pierwiastek pierwotny) jest równy danej liczbie naturalnej, dążą do pewnych ustalonych wartości, które można efektywnie policzyć przy założeniu prawdziwości hipotezy Riemanna o funkcji dzeta nad pewnymi ciałami Kummera. Zgodność wyników uzyskanych doświadczalnie z wynikami uzyskanymi na drodze teoretycznej jest zdumiewająca. Z badań wynika, że wielkość najmniejszego pierwiastka pierwotnego modulo liczba pierwsza jest funkcją wielomianowo zależną od logarytmu tej liczby. Warunkowe wyniki teoretyczne szacują tę złożoność jako funkcję zależną od kwadratu logarytmu naturalnego liczby pierwszej [4]. Badania numeryczne pokazują, że może to być funkcja wolniej rosnąca, niż kwad... więcej»

Katedra Telekomunikacji Morskiej na Wydziale Elektrycznym Akademii Morskiej w Gdyni DOI:10.15199/59.2018.1.1
(Beata Pałczyńska, Andrzej Łuksza, Andrzej Borys)

Rys historyczny Katedra Telekomunikacji Morskiej w Akademii Morskiej w Gdyni w obecnym kształcie powstała w 2005 roku w wyniku reorganizacji Wydziału Elektrycznego. Wówczas Katedrę Radioelektroniki Morskiej podzielono na dwie nowe: Katedrę Telekomunikacji Morskiej i Katedrę Elektroniki Morskiej. Historia Katedry sięga jednak roku 1969, kiedy w strukturze Wyższej Szkoły Morskiej (WSM) w Gdyni powstał na Wydziale Elektrycznym Zespół Elektroniki, kierowany przez doc. mgr. inż. Olgierda Teisseyre’a. W 1973 roku zamiast dotychczasowych zespołów powołano instytuty, m.in. Instytut Automatyki i Radiokomunikacji Morskiej, w którym funkcję kierownika pełnił doc. dr inż. Jerzy Wieland. Od 1980 roku zaczyna funkcjonować samodzielny Instytut Radiokomunikacji Morskiej, kierowany kolejno przez doc. dr. inż. Jerzego Czajkowskiego (1980-1982) i doc. dr. inż. Macieja Walaszka (1982-1987), przemianowany cztery lata później na Instytut Radioelektroniki Morskiej. Funkcję dyrektora tego Instytutu od roku 1987 pełnił dr hab. inż. Wiesław Sieńko. W 1993 roku zamiast istniejącego instytutu powołano Katedrę Radioelektroniki Morskiej, której kolejnymi kierownikami byli doc. dr inż. Jerzy Czajkowski (1993-1997) oraz dr hab. inż. Janusz Zarębski (1997-2005) [1]. Kompetencje kadry naukowo -dydakty cznej Pierwszym kierownikiem Katedry Telekomunikacji Morskiej (KTM) został dr hab. inż. Wiesław Sieńko, profesor nadzwyczajny Akademii Morskiej w Gdyni (AMG). Prof. W. Sieńko jest absolwentem Wydziału Elektroniki Politechniki Gdańskiej (WE PG), a w latach 1967-1987 był nauczycielem akademickim WE PG. Od roku 1987 jest pracownikiem Wydziału Elektrycznego WSM w Gdyni, gdzie w latach 1993-1999 pełnił funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego. 4 PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XCI  nr 1/2018 - badania nad wykorzystaniem sieci neuronowych jako narzędzi w programowaniu optymalizacyjnym oraz struktur neuroprocesorów [8, 9]. Prace naukowo-ba... więcej»

Ewolucja technik dostarczania sygnału telewizyjnego na przykładzie Winogradzkiej Telewizji Kablowej DOI:10.15199/59.2018.1.2
(Borys Owczarzak, Piotr Zwierzykowski)

W sieciach telewizji kablowej od wielu lat sukcesywnie wprowadzana jest oferta usługi dostępu do Internetu. Zauważyli to również nadawcy sygnału telewizyjnego, którzy obecnie udostępniają sygnały telewizyjne także za pośrednictwem sieci teleinformatycznych. Wykorzystanie tego typu sieci do dystrybucji sygnału telewizyjnego wiąże się jednak z koniecznością zapewnienia komunikacji z nadawcami różnych programów telewizyjnych. Rozwiązanie to jest bardziej złożone od tradycyjnego podejścia, które opiera się na standardach DVB-S/S22) oraz DVB-T (Digital Video Broadcasting - Terrestrial). 2) DVB-S (Digital Video Broadcasting-Satellite) - standard cyfrowego przesyłu telewizji satelitarnej [2] 1) WTvK jest operatorem od wielu lat działającym w Poznaniu. Sieć operatora obejmuje 22 tys. mieszkańców jednej z największych dzielnic Poznania. Obecnie firma ma w swojej ofercie ponad 200 kanałów cyfrowych (zarówno SD, jak i HD). PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XCI  nr 1/2018 9 nowymi kanałami telewizyjnymi towarzyszy dynamiczny rozwój technologii sieci teleinformatycznych. Efektem tego jest coraz większa przepływność sieci, której towarzyszy obniżenie kosztów budowy i eksploatacji sieci teleinformatycznych. Dostrzegli to i wykorzystali operatorzy i dostawcy treści dla sieci telewizji kablowych, zapewniając odbiór strumieni telewizyjnych o wiele lepszej jakości. Na rys. 1 przedstawiono komponenty sygnału telewizyjnego kanału TVP 1 HD nadawanego przez: satelitę HotBird z transpondera numer 13, naziemny nadajnik w Śremie oraz przez IP z punktu wymiany ruchu PWR PLIX4) w Warszawie. Do oceny jakości kanału telewizyjnego najczęściej wykorzystuje się przepływność sygnału wizyjnego (komponent AVC/H.2645) Video). Komponent ten w przypadku kanału TVP 1 HD (tabela 1) dostępny po IP wynosi 9,8 Mbit/s i jest ponad trzy razy większy od sygnału przesyłanego naziemnie (3,0 Mbit/s) i prawie dwa razy większy od sygnału przesyłanego sateli... więcej»

Dostarczanie rozwiązań chmurowych "szytych na miarę" DOI:10.15199/59.2018.1.4
(Wojciech Michalski)

Komisja Europejska dostrzega ogromny potencjał w rozwoju chmury obliczeniowej, który powinien być wykorzystany na rzecz pobudzenia wydajności gospodarek państw członkowskich UE. W przyjętej we wrześniu 2012 r. strategii [1] założono wykorzystanie chmury obliczeniowej przez przedsiębiorstwa i administrację publiczną właśnie w tym celu. Działania KE związane z wprowadzeniem w życie tej strategii zostały podane w Europejskiej Agendzie Cyfrowej. Oczekiwane korzyści wymieniono natomiast w komunikacie KE w sprawie wykorzystania potencjału chmury obliczeniowej w Europie oraz w dokumencie roboczym KE do tego komunikatu. Dla osiągnięcia celów tej strategii istotne są takie działania, jak: - uporządkowanie dużej liczby różnych norm, - opracowanie bezpiecznych i uczciwych warunków zawierania umów na usługi w chmurze, w tym umów o gwarantowanym poziomie usług, - ustanowienie modelu europejskiego partnerstwa na rzecz chmur obliczeniowych z udziałem państw członkowskich i podmiotów branżowych. Do rozwiązania kwestii wynikających z tych działań powołano grupę ekspertów. W jej skład wchodzą przedstawiciele dostawców usług przetwarzania w chmurze, konsumentów i MŚP oraz środowisk akademickich i prawniczych. Ich zadaniem jest opracowanie warunków umów, umożliwiających konsumentom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom korzystanie z większym zaufaniem z usług świadczonych w modelu chmury obliczeniowej. Producenci, którzy podjęli wyzwanie rzucone przez Komisję Europejską, stosują zróżnicowane strategie dostarczania klientom swoich rozwiązań chmurowych. Niektórzy, tacy jak Cisco, mający w swojej ofercie pakiet firmowych urządzeń sieciowych i dedykowane oprogramowanie, kierują ofertę do klientów, któ-... więcej»

Od telefonizacji do cyfryzacji
W dniu 14 grudnia 2017 roku Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nadała Dariuszowi Cierpińskiemu tytuł rzeczoznawcy budowlanego w telekomunikacji przewodowej, w zakresie projektowania i kierowania robotami budowlanymi (patrz strona następna). Dariusz Cierpiński jest trzecią osobą, której nadano tak prestiżowy tytuł w budownictwie telekomunikacyjnym w okresie ostatnich trzech lat. Obecnie grono rzeczoznawców budowlanych w telekomunikacji na terenie Polski liczy jedynie 43 osoby. Rzeczoznawca budowlany jest ekspertem w zakresie prawa budowlanego oraz budownictwa. Jego rolą jest sporządzanie opinii oraz ekspertyz z zakresu budownictwa. Może sprawować funkcję biegłego sądowego, a jego opinie traktowane są jako dowody w sprawach. Na podstawie ustawy o samorzą... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11, pok. 637
00-950 Warszawa
tel.: +48 22 670-08-20
faks: 22 619-86-99
e-mail: przeg.tel@sigma-not.pl, przeg.tel@interia.pl
www: http://przegladtelekomunikacyjny.pl

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa skr. poczt. 1004
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004 e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

Kontakt w sprawie zakupów internetowych - tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

Szanowni Państwo,
poniżej udostępniamy link zawartością archiwalnej strony czasopisma
Archiwalna strona www